Լուիս Քերոլ – Ալիսի արկածները հրաշքների աշխարհում

Մտածիր իմաստի մասին, իսկ մտքերն ինքնաբերաբար կգան: Վաղը երբեք չի լինում այսօր, միթե՞ կարելի է արթնանալ առավոտյան և ասել. <<Ահա, հիմա վերջապես վա՞ղն է>> -Չի՛ կարելի հավատալ անհնարինի՜ն:-Դու քիչ փորձ ունես,-նկատեց թագուհին,- քո տարիքում ես հատկացնում էի այդ գործին օրական կես ժամ, իսկ ուրիշ օրերին հասցնում էի հավատալ տասնյակ անհնարիններին մինչև նախաճաշ: Եթե աշխարհում ամենRead More

Անտուան Դը Սենտ-Էքզուպերի – Փոքրիկ իշխանը

Մարդիկ մոռացել են այն ճշմարտությունը: Բայց դու մի մոռացիր, որ հավիտյան պատասխանատու ես նրա համար, ում ընտելացրել ես:  Միայն սիրտն է սրատես: Ամենագլխավորը աչքով չես տեսնի: Այդ դեպքում ինքդ քեզ դատիր,- ասաց թագավորը: -Դա ամենադժվար բանն է: Իրեն դատելը ուրիշներին դատելուց դժվար է: Եթե դու կարողանաս ինքդ քեզ ճիշտ դատել, նշանակում է, հիրավի, իմաստուն ես: ԵրբRead More

Վլադիմիր Նաբոկով – Լոլիտա

Դա սեր էր առաջին հայացքից, վերջին հայացքից և բոլոր, բոլոր հայացքներից:  Նա կոտրեց իմ սիրտը, իսկ դու՝ միայն կյանքս:  Մարդկային կյանքը ոչ այլ բան է, քան աննկարագրելի մեծ ու անավարտ գլուխգործոցի տանող ծանոթագրությունների հավաքածու:  Ընթերցո՛ղ, ուզում եմ, որ պատկերացնես մեզ, քանի որ մենք իրականության մեջ գոյություն չենք ունենում, մինչև մեզ չես պատկերացնում:  Բառերն առանց փորձի անիմաստ են:  Եվ միանգամից մենք խենթորեն, անփութորեն, անամոթաբար, ցավագին ու,Read More

Էլիֆ Շաֆաք – Ստամբուլի բիճը

Ինչ էլ անես, մարդ  չի կարողանում  ազատվել անհատույց անարդարությանը դատապարտված լինելու զգացումից: Նա կարող էր պայքարել  նայելու, ոտից գլուխ  տնտղելու, հայացքով մաս-մաս անելու դեմ: Նա չէր  կարող  պայքարել  միայն լռության դեմ: Դատարկությունը ամենուր էր՝ ոտքերի  տակ և միարժամանակ  գլխի վրա: Չհանդարտվող, չդադարող ներքին  նեղվածությունը մեր կյանքի  կենսակետն է:  Ամեն օր  սուզվում ենք հոգնածության մեջ: Սեփական  մշակույթի, սեփական  ժողովրդի հետ ցավալի  հանդիպումներից  վախենալու  պատճառով խցկվել  ենք նապաստակի բնի մեջ: Հոռետես լինելը  լավատես լինելուց նախընտրելի է, որովհետև աշխարհը լի է  անիրավություններով: Անցյալում կորուստներ  ունեցածների  համար երևակայությունը թունավոր հեղուկ է, աննկատ  տարածվում է արյան մեջ, խախտում կառուցվածքը, խոչընդոտում ապագայի և ներկա  կյանքի  վրա կենտրոնանալուն: Լռեցնողները  այդքան  հանգիստ չեն  կարող վատնել բառերը: Նրանք, ում ձեռքից  խլել են  ինքնությունը, հանգիստ  չեն կարող  լքել  իրենց արմատները: Սփյուռքում  հայ  լինել նշանակում է ողջ մնացածների  թոռ լինել: Մարդկանց այդքան  արագ  և այդքան  ուժեղ չի  կարող  մոտեցնել  իրար, որքան ընդհանուր թշնամին: Չես հասկանում… գաղտնիքները  մեկը մյուսի  հետևից  բացահայտելուց հետո զգաց, որ այս մեծ աշխարհում մենաակ է: Դա  միշտ  գիտեր, բայց ընդունելու համար  ճիշտ ժամանակ էր սպասում: Կյանքում  բոլորը չէ, որ ընդունակ են իրենց ստեղծածը  սեփական ձեռքերով  ոչնչացնել: Բոլորն անցյալի կարիք ունեն: Տեղեկությունը, որը ձեռք ես բերում, բայց չես կարող  օգտագործել, ունես, բայց  նրանից պատասխան չես կարող պահանջել, միայն տառապանք է պատճառում: Արմանուշը  ձեռքը  սրտին դրեց: Ինչի՞ն  էր սպասում իր սիրտը:Հետո  կամաց-կամաց  հասկացավ, որ սպասում էր ներողության, բայց դա  չէր նշանակում, որ նարանք  մեղքը ընդունում էին: Թուրքերն են , որ այս ամենն արել են հայերի  հանդեպ 1915 թվականին: Ինքը հայ է, նրանք էլ , եթե թուրք են, արդյոք չպետք է ներողություն  խնդրեն: Սակայն  կարծես ոչ ոք չէր  ուղում իր վրա  վերցնել  պատասխանատվությունը: Խնդիրն այն չէր, որ ցավը չէին կիսում, ընդհակառակը՝Read More

Հերման Զուդերման – Հոգսը

Բայց այդ միամիտը չէր մտածել, որ մշտական վախն  ու երկյուղը, կասկածներն  ու տարակույսը նրան հազար անգամ  ավելի պիտի  տանջեին, քան ամենասոսկալի իրողության հայտնի լինելը: Նա չի ամաչում  իր դժբախտությունից, նույնիսկ  արհամարհանքով է նայում դրա վրա:  Ճիշտ որ, մարդ  պիտի արհամարհի  յուր անբախտությունը. դա է միակ բարձր  փիլիսոփայությունը  կյանքի նկատմամբ. մարդ  պիտի արհամարհի, ծաղրի…. Հոգսը կանգնած է եղել նրա օրորոցում,Read More

Վիկտոր Հյուգո – Փարիզի Աստվածամոր տաճարը

Դժոխքը, ուր դու կլինես, կդառնա իմ արքայությունը: Ամեն ոք գիտե, որ մեծ հարստությունները մատենագրությունից չեն ստեղծվում և լավ գրքերի ամենահմուտ հեղինակները ձմռանը թեժ կրակ չեն ունենում: Ոչինչ մարդուն այնքան արկածամիտ չի դարձնում, որքան դատարկ գրպանը:  Շնչիր, հուսա:  Սրբերը նրա ընկերներն էին և օրհնել էին նրան, մինչդեռ հրեշները նույնպես նրա ընկերներն էին ու պաշտպանում էին նրան: Read More

Ջորջ Օրուել – Անասնաֆերմա

Ուրեմն, ընկերներ, ինչ է իրենից ներկայացնում մեր այս կյանքը: Եկեք ծուռ նստենք, բայց շիտակ խոսենք. մեր կյանքը ողորմելի է, տքնաջան և կարճատև: Մենք ծնվում ենք, մեզ մի բուռ լափ են տալիս՝ ինչ է թե շունչներս չփչենք, նրանց, ովքեր ընդունակ են, անխնա բանեցնում են, քամելով ուժերի վերջին կաթիլը, և այն նույն պահին, երբ մեր պիտանիությունը սպառվումRead More

Գաբրիել Գարսիա Մարկես «Սերը ժանտախտի օրերին»

► Կիրքը կյանքի իմաստն է, հավատարմությունը՝ գոյության էությունը: ► Նրա համար հեշտ էր տանել ուրիշների, բայց ոչ իր սեփական ցավը: ► Եթե խիստ մոտենանք, բոլոր դեղամիջոցներն էլ թույն են, և որ դրանց հարյուրից յոթանասունի օգտագործումը արագացնում է մահը: ► «Ամեն մարդ ինքն է իր մահվան տերը, և միակ բանը, որ մենք կարող ենք անել, երբRead More

Սթեյս Կրամեր «Իմ ինքնասպանությունից 50 օր առաջ»

► Եթե դու ինչ-որ բան ես ուզում, դու պարտավոր ես հասնել դրան, և թքած բոլոր սկզբունքների, վախերի և ուրիշների կարծիքների վրա: ► Մենք չենք կարողանում տարբերել լավ մարդկանց վատ մարդկանցից, այդ պատճառով վստահում ենք ամեն պատահական մարդու: ► Դու կատու չես: Դու չես ունենա պահեստային ութ կյանք: Այդ պատճառով ապրիր այնպես, որ քո մահից հետո քեզ դեռRead More

Ռեյմոն Քընո «Զազին մետրոյում»

Վեպում պատմվում է Զազի անունով 12-ամյա ֆրանսիացի աղջնակի մասին, որն առաջին անգամ եկել է Փարիզ և նպատակ ունի իրականացնել իր երազանքը՝ սեփական աչքերով տեսնել մետրոն: նա ինքնակորույս տեղաշարժվում է ամբողջ Փարիզով՝ ամեն անգամ հայտնվելով ծիծաղելի իրադարձությունների կենտրոնում:

Զամբյուղ
В корзине нет никаких продуктов!
Подытог
AMD 0.00
Итого
AMD 0.00
Продолжить покупки
0
X